Home > Community > Dale Carnegie en Community Management in de praktijk

Dale Carnegie en Community Management in de praktijk

Al een paar maanden slingert het boek ‘How to win friends and influence people’ van Dale Carnegie in huis rond, ik nam het zelfs geregeld mee naar fitness om te lezen tijdens het gebruik van de hometrainer. Het laat me niet los. Eerst las ik het van voor tot achter uit en nu lees ik willekeurige passages ter inspiratie. Briljant in al zijn simpelheid. Al bijna even lang als dat ik het lees zegt een stemmetje in mijn achterhoofd, daar kan een mooie link gelegd worden met Community Management, daar moet je een blogpost over schrijven. Blijkt dat stemmetje mede Community Manager Martin Kloos te zijn, die genoeg van mijn uitstellen had en zelf een mooie blogpost schreef.

Ik raad je aan om het artikel van Martin te lezen, maar hieronder kort de hoofdpunten uit het boek. Carnegie legt uit dat met een paar makkelijk te onthouden richtlijnen de relatie met andere mensen enorm kan verbeteren. Basisregel is dat je oprecht moet zijn. Vergeet dus een groot gedeelte van de hele Gamification hype, oprechtheid kan je niet automatiseren (“leverage our community management skills” noemde ik het). De 3 fundamenten en de 6 principes die daarop zijn gebouwd zoals Martin die stelt zijn:

Fundamentele technieken in de omgang met mensen:

  1. Lever geen kritiek, veroordeel mensen niet en klaag niet.
  2. Geef eerlijke en oprechte waardering.
  3. Wek bij de ander een verlangen op om iets te doen.

Principes die er voor zorgen dat mensen je ‘liken’:

  1. Toon een oprechte, natuurlijke interesse in anderen.
  2. Lach.
  3. Onthoud iemand’s naam.
  4. Wees een goede luisteraar. Moedig anderen aan over zichzelf te praten.
  5. Praat in termen van andermans interesse.
  6. Maak dat de andere zich belangrijk voelt en doe dat oprecht.

Ok, en nu de praktijk.

In het artikel van Martin gaat hij al af en toe in op een aantal praktijkcases, zoals hoe KLM met een tegeltjesactie mensen zichzelf belangrijk laat voelen, maar ik ben benieuwd hoe wij als community managers deze principes bewust of onbewust in de praktijk hebben gebracht. Het lijkt me gaaf om een een samen met andere Nederlandse community managers een lijst van praktijkcases te genereren die net zoveel inspiratie levert als het boek van Carnegie.

Autoritten, verhalen en de principes van Carnegie

Samen met experts binnen de NGN community (vereniging van netwerk- en systeembeheerders) organiseer ik regelmatig een soort van workshops, waarbij 10 man een paar uur lang lekker ongestoord gaan prutsen met technologie onder leiding van een expert. We noemen ze mobiele werkplaatsen om het knutselaspect wat te onderstrepen. Dit doen we van 16 uur tot een uur of 9, met tussendoor pizza en eigenlijk altijd sterke verhalen over nieuwe of oude technologie.

Aangezien ik met het OV naar mijn werk ga (net zo snel als auto op mijn traject, en ik heb tijd om boeken te lezen) is de terugweg vaak wel een klus. Rond 21 uur rijden er maar weinig bussen over het industrieterrein waar ik werk. Gelukkig biedt vaak iemand me een lift aan, en de lifterscode is volgens mij altijd al geweest dat er goed gepraat wordt in de auto. Zo ook de keer van dit verhaal.

In de rit (buiten de files om) van ongeveer een half uur hebben we het eigenlijk alleen gehad over de IT in de organisatie bij deze persoon en naar wat voor een ontwikkelingen hij geïnteresseerd is. Ook nodig ik hem uit om deel te nemen aan de Yammergroep van de NGN en waarom dat interessant is voor hem.

Een maand of wat later komt hij op een evenement dat ik samen met andere community leden of experts uit het veld heb georganiseerd (over IT-beheer aspecten van de iPad in een organisatie). Daar was hij samen met 274 andere vakgenoten. Natuurlijk spreek ik hem even na hem begroet te hebben (met zijn naam, principe 3, check!).

In een discussie op Yammer over een onderwerp dat gerelateerd is aan het iPadevenement post hij een 7 pagina’s tellend verslag met de hoofdlijnen, allerlei oppaspunten en feitjes die genoemd zijn in de presentie. Fantastisch hoe secuur hij dit heeft gedaan, gelukkig krijgt hij ook veel complimenten van andere groepsleden.

Misschien had hij dit ook allemaal wel gedaan in de community als ik er niet was geweest, maar misschien ook niet. Toch lijkt het me een mooi voorbeeld bij het boek van Dale Carnegie.

Nu jij

(Glimlach) Ik ben oprecht geïnteresseerd in naar verhalen uit andere communities! Als je ook maar een beetje succes hebt met community management moeten dit soort verhalen niet moeilijk te herinneren zijn. Hopelijk heeft mijn verhaal je geïnspireerd en wil je jouw succesverhaal ook delen met andere Nederlandse Community Managers.

 Oorspronkelijk geplaatst op www.communitymanagers.nl

  1. December 13th, 2012 at 21:45 | #1

    Mooi verhaal, Melle! Vreemd genoeg heb ik gisteren over dit onderwerp nog zitten nadenken. Op internet zingt al een tijdje het woord ‘serendipity’ rond, wat een soort combinatie is van toevalligheid, ontmoetingen en ‘wie goed doet, goed ontmoet’. Als ik het goed begrepen heb, tenminste ;) .

    Waarom ik daar aan moest denken: anderhalf jaar geleden ben ik, om een beetje ervaring te krijgen met bloggen en community management, begonnen met de blog http://www.ondergewaardeerdeliedjes.nl. In het begin schreef ik helemaal in mijn eentje, maar na een paar maanden ben ik andere mensen gaan uitnodigen om mee te schrijven. Al gauw ontstond het idee om niet steeds na elkaar afzonderlijke blogs te schrijven, maar om ‘battles’ te organiseren: blogposts waarin meerdere bloggers hun pleidooi houden voor het meest ondergewaardeerde liedje van een artiest.

    Vanaf dat moment groeide het aantal bloggers als een tierelier. Inmiddels zijn er een stuk of 30 min of meer vaste bloggers en regelmatig ontvangen we gastbijdrages (laatst nog van een OOR-journalist). Bijna alle bloggers heb ik toevallig op Twitter ontmoet, omdat ik graag over muziek twitter. Inmiddels hebben we onze eigen Facebook-groep en kennen we elkaar virtueel zo goed, dat we zaterdag een borrel hebben georganiseerd om elkaar in het echt te ontmoeten.

    Mijn punt is dat toevallige ontmoetingen waarin je ontdekt dat je een raakvlak met iemand hebt zo’n impact kunnen hebben in je werk als community manager. De mensen met wie ik nu dagelijks over muziek schrijf en praat ken ik allemaal toevallig, via via, of via Twitter.

    Met name het punt ‘wek bij anderen het verlangen op om iets te doen’ vind ik herkenbaar. Voor Ondergewaardeerde Liedjes is dit het bieden van een platform waarop mensen hun favoriete nummers kunnen delen met de (online) wereld. Ik hoef daar weinig overtuigingskracht voor te gebruiken, mensen vinden het vaak hartstikke mooi om hun mening op papier te zetten.

    Reply on this specific comment

    Melle Gloerich reply on December 13th, 2012 22:31:

    Hey Freek, Thanks! Ja, serendipiteit begint met een open houding maar tegelijk met een niet optimale focus. Dat is de andere kant van de medaille. Ik ben het met je eens dat het verlangen om iets te doen een erg goede houding is, want uit passiviteit ontstaat niets. Het kost altijd wat moeite in het begin om iets te starten omdat er altijd redenen zijn om het niet te doen waarbij je niet kan voorspellen wat je mist door het niet te doen.

    In het geval van de ondergewaardeerde liedjes heb je waarschijnlijk gedacht dat niemand er echt op zit te wachten en dat het een gedoe is om goed te doen etc, maar je had niet door dat je een leuke groep zou gaan opzetten en zag dat dan ook niet als nadeel van geen actie ondernemen.

    Een van de mooie dingen van community management is dat je erg vaak in contact komt met de meest actieve mensen van een groep.

    Heb me gelijk geabboneerd op de playlist in Spotify en abo met RSS :-)

    Reply on this specific comment

  1. No trackbacks yet.